I-stream o Laktawan: 'The Perfect Match' sa Netflix, Rom-Com Showcase ng Dating Nickelodeon Star na si Victoria Justice at 'Sex/Life' Stud Adam Demo
I-stream o laktawan: 'Respect' sa Amazon Prime Video, kung saan si Jennifer Hudson ang pangunahing tauhan sa nakakadismayang talambuhay ni Aretha Franklin
Laruin o laktawan ito: 'Gamestop: Rise of the Gamers' sa Hulu, isang nakakatawang dokumentaryo kung saan pinabagsak ng mga underdog ang masasamang higante
I-stream ito o laktawan ito: Ang 'Elon Musk Crash Course' sa FX/Hulu, NY Times ay nagtatampok ng dokumentasyon tungkol sa mga isyu sa teknolohiya ng self-driving ng Tesla
I-stream o Laktawan Ito: Ang Mga Kasalanan ng Amish sa Peacock, isang serye ng dokumento tungkol sa talamak na pang-aabusong sekswal sa loob ng komunidad ng Amish
I-stream ito o laktawan ito: 'Look at me: XXXTentacion' sa Hulu, isang dokumento tungkol sa buhay at karera ng yumaong rapper
Sinusuri ng “Randy Rhoads: Reflections on a Guitar Icon” ang maikling buhay at malaking epekto ng orihinal na Axeman ni Ozzy Osbourne
I-stream o laktawan: 'Teen Titans Go!& DC Super Hero Girls: Mayhem in the Multiverse' sa VOD, isang napakalaking crossover movie na may halos 1 milyong karakter
I-stream ito o laktawan ito: Sonic the Hedgehog 2 sa Paramount+, isang mas nakakahimok at mas maingay na sequel na may mas maraming IP at mas kaunting katatawanan
Paliwanag sa pagtatapos ng 'We Own the City': Sinagot nina Jon Bernthal, David Simon at marami pang iba ang inyong mga nag-aalab na tanong
Binatikos ni Joy Behar si Sara Haines sa mainit na usapin tungkol sa pagkontrol ng baril tungkol sa 'mga pananaw': 'Itigil ang kalusugang pangkaisipan!'
Ang Cannes Film Festival ngayong taon – ang unang taon ng pinakahinahangaang film festival sa planeta – ay nakalikha ng maraming magagaling at mahahalagang maliliit na dakila, at pinili kong iugnay ang kawalang-halagang ito sa reverse bottleneck ng COVID, na nagpapahinto sa 2020. Nagpapatuloy na ngayon ang mga taon ng produksyon. Para sa inyong mapagkumbabang kritiko, ang isang tila nangungunang roster ay maaaring nakalikha ng isang obra maestra (kung titingnan kayo, ang apocalyptic age ni James Gray) at maraming pagkabigo na higit pa sa kasamaan lamang at lumalapit sa isang moral na pag-atake (Bagama't ang drama tungkol sa mga nagdurusa na itim na Tori at Lokita at ang thriller tungkol sa pagpatay sa mga sex worker na Holy Spider ay may mga tagasuporta). Ayon sa kaugalian, ang mga parangal na ito ay ibinibigay sa mga maling pelikula, kasama ang malawak na satire ni Ruben Östlund na The Triangle of Sorrows noong 2017 kasama ang The Square. Kabilang sa mga mas nakakatakot na screening sa isang katamtamang film festival, sigurado akong sa susunod na taon ay walang alinlangan na magdadala ng mga blockbuster mula sa mga mabibigat na direktor.
Pero walang saysay ang magreklamo, lalo na't maaari mong pagmasdan nang may kalungkutan ang mga alon ng sapiro ng Mediterranean sa umaga, at subukang huwag mapahiya habang nakikipagtalik sa isang cocktail party kasama si Julianne Moore sa gabi. Tungkol naman sa pelikula mismo, ang mga sidebar show ay nag-aalok ng mas matataas kaysa sa karaniwang mga highlight, tulad ng isang kamangha-manghang paglalakbay sa katawan ng tao – hindi ko tinutukoy ang pinakabagong pelikula ni David Cronenberg, maniwala ka man o hindi – at ang paglulubog sa Sikolohikal na silweta sa luntiang pantasya. Ang ilan sa mga dosenang pelikulang itinatampok sa ibaba ay nakakuha na ng kontrata sa mga sinehan sa US at ipapalabas sa 2022; ang iba ay hindi pa napipili at maaaring maging mga pangunahing streamer sa post-holiday deal frenzy feed. (Magugulat ka kung gaano karami sa pinakamahusay na mga pelikulang nakuha ng Netflix sa ibang bansa ang unang sumikat sa Palais des Festivals.) Basahin pa para sa isang breakdown ng 12 pinakamaaasahan na premiere mula sa maaraw na timog ng France, kung saan ang pinakamahusay na pelikula ay magagamit nang maayos ang oras ng isang tao habang nakaupo pa rin sa loob ng bahay, sa dilim, nang maraming oras.
Matapos itulak ang mga problema ng ama hanggang sa dulo ng sansinukob sa "Astra," itinuon ni James Gray ang kanyang pansin sa mga ama at anak sa isang mas matibay at agarang personal na tala habang nagsusulat siya para sa kathang-isip na memoir na ito – isa sa kanyang pinakamahusay na nakakaantig na mga gawa – ay muling binubuhay ang mga pelikulang New York ng kanyang pagkabata na walang nakakaalam kung gaano katagal. Ang kabataang Hudyo na si Paul Graff (Michael Banks Repeta, medyo natuklasan) ay nangangarap na balang araw ay gawing isang dakilang mundo ng sining ang kanyang rocket graffiti, ngunit ang mga hamon ng ordinaryong buhay ay nagpapaabala sa kanya: Mga magulang (Anne Hathaway at Jeremy Strong, parehong nasa kanilang pinakamahusay na kalagayan) na gustong magpahinga siya sa paaralan, isang minamahal na lolo (Anthony Hopkins) na nasa mahinang kalusugan at lumipat sa isang pribadong kolehiyo na may mga Reagan pie geeks dito. Inilarawan ni Gray ang lahat nang detalyado (siya at ang kanyang mga tauhan ay gumawa ng isang malaking replika ng kanyang dating bahay sa soundstage gamit ang mga home movie at mga lumang larawan), mas madamdamin kaysa sa nakakasakit ng damdaming monologo dahil sa matalik nitong pagkatao. Ang pakikipagtalik ay mas madamdamin kaysa sa nakakasakit ng damdaming mga monologo. Parang pagsilip sa alaala ng ibang tao.
Gayunpaman, mahalaga, nakikita ni Gray ang kanyang mga pagpiling mini-me sa pamamagitan ng malinaw na mga mata ng mga matatanda. Ang moral na kaibuturan ng pelikula ay tungkol sa klase – kung paano nito naaapektuhan si Paul sa mga banayad na paraan na hindi niya maintindihan, at kung paano siya naaapektuhan ng kanyang mga magulang sa mga paraang mas gugustuhin nilang balewalain o bigyang-katwiran. Ang pagkakaibigan ni Paul sa isang itim na kaklase (Jaylin Webb) ay matamis at walang muwang, hanggang sa ang magkakaibang mga pangyayari sa kanilang buhay ay nagtutulak sa kanila sa magkasalungat na direksyon, at ang maliwanag na pagkakasala ni Gray ay nagmumungkahi na ang hindi pagkakasundong ito ay maaaring hindi gaanong pasibo. Kung tungkol sa mga magulang, patuloy nilang tinitimbang ang kanilang mga prinsipyo at kanilang mga kasanayan, iniiwan ang mga pampublikong paaralan na sinasabi nilang hindi sila mas mataas kaysa sa, at minamaliit ang mga sinasabi nilang sinusuportahan. Tumanggi si Gray na burahin ang nakakagambalang mga kulubot ng isang di-perpektong nakaraan, at ang katapatan ang susi sa magandang katotohanan sa bawat frame ng malinaw na naobserbahang paglalakad sa alaala.
Bilang pinakamainit na titulo ng festival, ang pagbabalik ni David Cronenberg sa kanyang larangan ng body horror ay parang isang pagbabalik sa mas malawak na kahulugan – isang dakilang lalaking ipinanganak mula sa Mount Olympus Artist, na nagpapaalala kung paano ito ginagawa ng lahat ng mga nagpapanggap at nagpapanggap na ito. Ginagampanan nina Viggo Mortensen at Léa Seydoux ang isang pares ng mga performance artist na may katakut-takot na pagganap: minamanipula niya ang remote control ng isang surgical machine, binubuksan ang pinto sa mga manonood na nakasuot ng mga gown at tuxedo, inaalis ang mga nakakatakot na bagong organ na ginawa ng kanyang katawan. Accelerated Evolution Syndrome. Bilang unang pelikula ni Cronenberg na hindi metaporikal na artista, kapwa nakakaakit at kasiya-siya na i-project ang kanyang sariling pananaw sa status quo ng weak-tea-degenerate cinema sa kanyang mga karakter at sa kanilang mga posisyon (marami sa kanyang mga grafted Ears ang hindi man lang nakakarinig!) Mga nakatayong tagagaya na nagtitinda ng mga pekeng istilo niya.
Ngunit kahit na matapos ang walong taong pahinga, mag-isa pa ring kumukuha ng mga klase si Cronenberg. Ang kanyang mga pamamaraan ay nagiging mas kakaiba at mas malayo sa hanay ng mga heterosexual na genre na gusto ng ilang tagahanga na maisama niya. Lahat (lalo na ang nakakatawang si Timlin ni Kristen Stewart) ay nagsasalita gamit ang mga baroque catchphrase o theoretical passage; ang "Contagion – what's wrong with them?" ay agad na paborito. Ang tekstura ng pelikula ay may hindi natural na plastik na mapanimdim na kinang, na angkop para sa isang pambungad na eksena kung saan ang isang batang kumakain sa isang basurahan. Ang mundo ng kinabukasan ay literal at mental na malnourished, ang mga dalampasigan ng Greece ay puno ng mga kinakalawang na bangka na may mahinang dystopian na lasa, at ang mga sintetikong materyales ang ating pangunahing pinagmumulan ng pagkain. Hindi kapani-paniwala, hinuhukay ni Cronenberg ang totoong buhay sa pamamagitan ng pagsulat ng script na ito bago ang kanyang kamakailang artikulo sa Guardian tungkol sa microplastics, ngunit ang kanyang mga hula ay magiging mas malakas lamang habang ang planeta ay lalong lumalalim sa takipsilim nito. Sa halip, maaari siyang magpatuloy magpakailanman.
Tungkol sa mga katawan, at ang nakakatakot na potensyal ng mga ito na kumilos nang hindi inaasahan at kasuklam-suklam: Ang dokumentaryong ito mula sa Sensory Ethnography Lab ng Harvard (nagbibigay sa atin ng karanasan sa pangingisda sa malalim na dagat na Leviathan) Isang walang kapantay na pagtingin sa madulas at malansa na lugar ng kamangha-manghang bagay na ipinagwawalang-bahala natin araw-araw sa ilang ospital sa paligid ng Paris. Pinapadali ng mga direktor na sina Véréna Paravel at Lucien Castaing-Taylor ang pagbuo ng mga bagong miniature camera na may kakayahang kumuha ng mas mataas na kalidad na kuha mula sa maliit na bituka at tumbong, na nakikilala ang pagkakaiba sa pagitan ng purong avant-garde geometry at visceral intensity na hindi nakikita ng sinehan. Oo, hindi mo malilimutan ang eksena ng urethral probing kung saan ang isang mahabang metal rod ay nakatakda sa "Kalashnikov mode" at tumatama sa urethra ng isang tao, o ang makakita ng karayom na tumutusok sa iris ng pinakamatapang na taong naglilinis ng mata sa mundo. Ngunit kung katulad kita, na pumapasok sa bawat bagong pelikula na naghahangad na magpakita ng isang bagay na hindi mo pa napanood noon, walang mas garantiya kaysa doon.
Gayundin, hindi lamang ito isang simpleng gasgas na pagsasamantala. Nalaman namin na ang mga tungkulin ng ospital mismo ay kasing kumplikado at magkakaugnay ng katawan ng tao, na may iba't ibang organo na gumagana nang magkakasundo. Sa panahon ng pagpapasigla ng prostate, naririnig namin ang isang siruhano na pinagagalitan ang kanyang mga nars at aide para sa mga problemang hindi niya kontrolado, isang pagtango sa mga isyung kulang sa pondo at tauhan na labis na ikinababahala ng mga Amerikano ngayon. Naging interesado sina Paravel at Castaing-Taylor sa mga pangunahing aktibidad ng malalaking institusyong ito, kung saan ang pinakakapana-panabik na kuha ay nagmula sa isang POV ng isang file transfer capsule na naglalakbay sa isang network ng mga pneumatic tube na tumatawid sa gusali sa bilis ng warp. Ang pangwakas na sequence ng sayaw – perpektong nakatakda sa "I'll Survive" – ay parang isang pagpupugay sa kung ano ang iniisip ng isang ordinaryong tao tungkol sa uring manggagawa, tulad ng kanilang sariling puso na hindi sinasadyang tumitibok, na hindi nakikita ng pagpapatuloy ng buhay Essential hanggang sa huminto tayo at isipin kung gaano kamangha-mangha na maaari tayong magpatuloy.
Ang EO (binibigkas na ee-aw, taos-puso kong inirerekomenda na bigkasin mo ito nang malakas nang ilang beses ngayon) ay isang asno at, mabuti, isang napakabuting bata. Ang unang pelikula ng 84-taong-gulang na Polish guru na si Jerzy Skolimowski sa loob ng pitong taon ay sumusunod sa asno na hindi sumusuko habang ginagawa ang mga bagay-bagay sa kanayunan, karamihan ay nakaligtas at nasasaksihan ang pagsubok. Kung ito ay parang isang parody ng malalim na sopistikasyon ng akademya ng sining sa Europa — tutal, ito ay isang maluwag na remake ng klasikong Au Hasard Balthazar noong 1966 — huwag panghinaan ng loob sa malamig na minimalism. Ito ay isang purong piging, kasing-relaks at kasing-meditatibo ng nagyeyelong lawa, na may nakakagulat na kuha na nakasabit nang patiwarik, na ginagawang malinaw na mapanimdim na mga skyscraper ang mga puno. Isang ekspresyon at nakamamanghang laro ng kamera ang nagbibigay-buhay sa 88-minutong kamangha-manghang ito, na regular na sinasaliwan ng mga strobe na istilong EDM at mga eksperimentong may pulang bisagra.
Walang sinuman ang minamaliit ang pangunahing alindog ng apat-na-paa na bituin mismo, na pinag-isa ng anim na aktor na hayop sa kanilang walang palamuti at kadalisayan na katulad ni Kristo. Kumain ng karot si EO. Nakasalubong ni EO ang ilang mga taong mahilig sa football na nag-iisip na ang damong nagpapakain sa kanya ng beer at mga shotgun ay magiging isang nakalalasong gas. Pumatay si EO ng isang tao! (Narito na siya. Walang hurado ang hahatol.) Mahirap na hindi mahalin si EO, o ilaan ang kanyang sarili sa mga maling pakikipagsapalaran ng palaboy kung saan siya ay pangunahing gumagala bilang isang malayong tagamasid. Sa kabuuan, ang iba't ibang mga yugto ng pelikula ay naglalarawan ng Poland sa isang espirituwal na krisis, mula sa walang kapintasang si Isabelle Huppert bilang isang malibog na madrasta hanggang sa isang hindi inaasahang tinanggal na pari na nagpakita ng kanyang sarili. Ngunit pantay na madali ang magpakasawa sa nakakakalmang enerhiya na nagmumula sa ating bagong bayani ng asno, at sa natural na tanawin na dahan-dahan ngunit tiyak niyang ginagabayan tayo. Magpakailanman EO.
Matapos makatanggap ng ilang papuri mula sa mga kritiko at libu-libong tagahanga para sa kanyang trabaho sa "Normal," si Paul Mezcal ay nagbida sa Anna Ross Holmer at Sarah Davis simula noong 2016. , ang hindi gaanong kilalang unang pelikula simula noong The Fits ay nagbibigay ng isang nakakakumbinsing argumento para sa sarili nitong katayuan bilang isang artista sa pelikula. Taglay ang magaan na alindog, itinatago ng alibughang si Bryan ni Mezcal ang masasamang bagay sa ilalim nito habang siya ay bumabalik sa nayon ng pangingisda sa Ireland na kanyang iniwan ilang taon na ang nakalilipas para sa isang bagong simula sa Australia. Gusto niyang bumalik sa laro ng pag-aani ng talaba sa bayan na pinangungunahan ng lokal na pabrika ng pagkaing-dagat, kaya hinikayat niya ang kanyang ina na nagtatrabaho doon (si Emily Watson, na nagpakita ng isang mahusay na palabas sa festival) na magdisenyo ng ilan para sa kanyang sarili gamit ang patibong. Nagtitiwala siya na wala siyang magagawang mali at masaya niyang tinatanggap ang kanyang maliit na plano, ang kanyang bahagyang pagluwag sa moralidad na malapit nang masubok ng mas mataas na nakataya.
Pagkatapos, may nangyaring kakila-kilabot, mas mabuting hindi ibunyag, na naglaban sa dalawang bituin sa isang hindi pangkaraniwang malalim na palabas, kung saan kumikinang si Watson dahil sa hinala niyang mas gugustuhin niya itong kainin. Hinayaan nina Davies at Holmer (sina Shane Crowley at Fodhla Cronin O'Reilly ang mapaminsalang iskrip na gumabay sa kanilang impresyon sa Ireland) na tumaas at tumaas sa hindi matiis na intensidad, na nag-aalab sa nakakagulat na kasukdulan. Nag-iiwan ito sa atin ng mga nakakagambalang tanong tungkol sa kung paano tayo kumikilos sa parehong sitwasyon. Samantala, maaari nating tamasahin ang napakagandang sinematograpiya ni Chayse Irvin, na nakakahanap ng matalinong pinagmumulan ng liwanag sa maraming eksena sa gabi at isang magaspang na kinang sa kulay abong liwanag ng araw. Ginagawa niya ang kanyang makakaya upang kunan ng pelikula ang lahat ng nakakatakot at nakapipinsalang tubig na umiikot sa dramang ito ng moralidad, isang madilim na kawalan na umaabot hanggang sa kawalang-hanggan, tulad ng kailaliman ng kaluluwa ng tao, nang walang kompromiso o awa.
Magiging katangahan para sa Netflix kung hindi kukunin ang debut directorial ni Lee Jung-jae, na kilala sa pagbibida sa kanilang blockbuster na "Squid Game." (Ilagay ito sa iyong Algorithmic Synergy tube at ubusin ito!) Ambisyoso, paliku-liko, at marahas, itinutulak nito ang marami sa mga buton na gustong-gusto ng Big Red N sa kanilang iba pang after-the-fact originals, at gumagamit ito ng sapat na laki – napakaganda sa laki upang pasabugin ang maliit na screen na maaaring balang araw ay maranasan nito. Ang epiko ng paniniktik ay naganap sa isang partikular na magulong panahon sa kasaysayan ng South Korea, nang ang isang diktaduryang militar ay sumugod sa mga nagpoprotesta at ang kanilang mga bungo at tensyon ay muling sumiklab sa masungit nitong kapitbahay sa hilaga. Sa gitna ng kaguluhan, isang laro ng pusa at daga ang sumiklab sa loob ng CIA ng South Korea, kung saan ang pinuno ng departamento ng panlabas na departamento (Lee Jung-jae, na kasalukuyang naglilingkod) at ang pinuno ng departamento ng panloob na departamento (Jung Woo-sung, na lumabas na sa ganitong sitwasyon) sa web drama na "Steel Rain" at Iran: The Wolf Brigade) ay nagmamadaling amuyin ang mga nunal na pinaniniwalaan nilang nagtatago sa... kalabang koponan.
Habang ang kanilang imbestigasyon ay tumatahak sa serye ng mga hindi inaasahang pangyayari at mga hindi inaasahang pangyayari, na nagtapos sa isang plano ng pagpatay sa pangulo, dalawang piling ahente ang nagsama-samang nag-iisip upang umakyat sa isang mala-diyos na eroplano. Hindi ko masabi nang husto ang dami ng mga namatay sa dalawa't kalahating oras na haba ng pelikula, na para bang si Lee ay obligado sa kontrata na pasabugin ang hindi bababa sa 25 katao sa bawat eksena. Inayos niya ang mga carnage symphony na ito gamit ang old-school expertise, pinapanatili ang CGI sa pinakamababa, at pinapakinabangan ang mga squib pack sa napakaraming bilang upang manatiling kumikita ang industriya sa mga darating na taon. Hinihingi ng mga labyrinthine script ang bawat butil ng iyong atensyon, at napakataas ng hinihingi sa runtime, ngunit ang mga hindi itinapon ng convolution ay maaaring makatikim ng hindi pangkaraniwang magaspang na mga sample sa mga spy picture. (At ang mga naliligaw ay maaari pa ring maligo sa dugo.)
Kakaiba talaga ang pelikulang ito, 'di ba? Hindi magkasya ang paparating na dokumentaryo ni Brett Morgan tungkol sa HBO na si David Bowie sa simpleng paglalarawang ito. Para itong isang mabilisang collage ng mga imahe at reperensya, parang isang solar system na umiikot sa isang pinakakamangha-manghang musikero sa kasaysayan. Ang mga unang minuto ay dumadaan sa isang serye ng mga clip collage na nagtatampok hindi lamang sa art-rock alien mismo, kundi pati na rin sa anumang mga pahiwatig na maaaring magbigay sa atin ng kanyang buong hindi mailalarawang gestalt background. Bukod sa video na "Ashes to Ashes" o sa live performance ng "All the Young Dudes", makakakuha rin tayo ng mga pahiwatig ng mga klasikong silent film tulad ng Nosferatu (isang matangkad na tagalabas na kinatatakutan ng mga ordinaryong parisukat), Metropolis (isang Bowie sa Berlin Industrial German Minimalism na pinapaboran ng panahon), o Dr. Mabus the Gambler (isa pang Weimar artifact tungkol sa isang lalaking kayang mang-akit sa kanyang mga manonood). Kahit na tila marupok ang mga koneksyon na ito, maaari natin itong gawing makabuluhan at alisin ang anumang mga insight na nakukuha natin mula sa mga pop culture Rorschach test na ito.
Habang tumatagal ang pelikula, kahit na inaamin niyang extra-long na dalawa't kalahating oras, lumilipat ito mula sa eksperimental patungo sa rutina. Ang unang oras ay nakatuon sa mga pangkalahatang tema tulad ng biseksuwalidad ni Bowie o sa kanyang mga sensibilidad sa pananamit, at ang iba ay nakaayos nang kronolohikal, dinadala tayo sa mga paglalakbay sa LA at West Germany, ang kanyang relasyon sa kasal ng isang supermodel na si Iman, at ang kanyang mahalagang punto noong dekada 90 ay ang populismo. (Gayunpaman, magalang na nilaktawan ang kanyang pang-aakit sa cocaine.) Ang mga seksyong ito ay nagbibigay ng isang kapaki-pakinabang na crash course para sa mga baguhan sa Bowie, at para sa mga bihasa na, ito ay isang pagbabalik-tanaw sa ilan sa mga nagyeyelong sausage na ginagawa niya nang maayos. Sampu-sampung. Ang 5-taong buong coverage ni Morgan sa isang rock star ay walang maraming malalaking rebelasyon, ngunit ang mga malayang paraan ng kanyang paglapit ay maaari pa ring magpasigla sa isang misteryo na hindi mawawala sa uso.
Isinasalaysay ng bawat pelikulang Romanian kung gaano kakila-kilabot ang manirahan sa Romania, isang lupain ng tiwaling gobyerno, hindi maayos na pampublikong imprastraktura, at mga taganayon na puno ng poot. Ang pinakabagong pelikula mula sa dating nagwagi ng Palme d'Or na si Cristian Mungiu, na nananatiling tanging direktor sa bansa na nanalo ng pinakamataas na premyo sa festival, ay nakatuon sa huling yugto. Sa isang maliit at liblib na komunidad sa isang lugar sa Transylvania, isang eksklusibong pressure cooker ang nanganganib na sumabog kapag ang ilang mga migranteng Sri Lankan ay dumating sa bayan upang magtrabaho sa isang lokal na panaderya. Ang reaksyon ng mga residente ay parang isang agos ng kamalayang rasista na mauunawaan ng mga Amerikano bilang malalapit na kamag-anak ng ideolohiyang Trumpista: dumating sila upang kunin ang aming mga trabaho (wala sa kanila ang nag-abalang kunin ang sa kanila), gusto nilang palitan kami, Sila ay mga ahente ng malisyosong dayuhang kapangyarihan. Ang nakamamanghang minsanang footage sa panahon ng isang pulong ng bayan ay naglabas ng isang ilog ng apdo, at ang maskara ng lohika ay unti-unting bumababa habang inaamin ng mga mamamayan na ayaw lang nilang makakita ng ibang tao.
Kung parang isang miserable at mahirap na labanan iyan, may sapat na ideolohikal na apoy at astig at mahusay na potograpiya upang maakit kahit ang mga pinakapagod na pumupunta sa mga pista. Dinadala tayo ni Mungiu sa mga kagubatang maniyebe at mga kalsadang sementado, kinukunan ang lahat ng mga ito sa isang hiwalay na paraan na maaaring magdulot ng mga imahe ng kagandahan na kasingdali ng kapangitan. Ang balangkas ay mas mabulaklak kaysa sa maaaring ipahiwatig ng pampulitikang pagkubkob. Ang mga oso ay isang malaking bahagi ng mga bagay-bagay, tulad ng pagtugtog ng cello ng isang may-ari ng panaderya. Sa gitna ng isang pelikula na may matibay na mga prinsipyong partisan, bahagi rin siya ng isang moral na dilemma, at ang kanyang altruismo sa mga imigrante ay maaaring maging isang panakip upang pagsamantalahan ang sa huli ay itinuturing niyang mababang gastos sa paggawa. Walang sinuman ang lumabas nang mahusay mula sa pelikulang ito, isang malakas at walang kompromisong pesimismo na hindi natin makukuha mula sa cinematic output ng Hollywood, o sa bagay na iyon, ang American indie circuit. Ang isang Amerika na tulad nito ay hindi kailanman iiral, bagaman ang mga pambansang pathology ay magkatulad na parang maaari na lamang tayong tumingin sa isang basag na salamin.
Kunin na natin ang satira ng mundo ng sining, kung saan ang lahat ng tunggalian, kaunting hinanakit, at lubos na desperasyon ay ipinahihiwatig at binabawasan sa mga terminong may pinakamababang panganib na maiisip. Dagdag pa rito, si Michelle Williams marahil ang pinakamahusay na papel sa kanyang karera. Pagkatapos ay alisin ang lahat ng aksyon hangga't maaari sa script nang hindi ito sinisira, na parang sa mga manonood na labis na nasasabik sa nakaraang pelikulang "First Cow" ni direktor Kelly Reichardt. Isinagawa ang publisidad. Ganito kahaba ang pinong larawang ito ng isang babaeng nahaharap sa mga limitasyon ng kanyang mga talento sa isang larangan na tila walang kinalaman sa kanya. Ginagampanan ni Williams ang nababagabag na si Lizzy Carr, isang maliit na iskultor sa wala nang Oregon Institute of Arts and Crafts, na sinusubukang umayon sa paparating na eksibisyon, ngunit ang nakikita niya ay mga pang-abala sa lahat ng dako: ang kanyang may-ari ng lupa/kaibigan (Hong Chau, na lalong nagiging mas mahusay ang una kaysa sa huli) ay ayaw ayusin ang kanyang pampainit ng tubig, ang isang nasugatang kalapati ay nangangailangan ng kanyang patuloy na pangangalaga at atensyon, ang walang abala Ang mahinahong pagmamataas ng bumibisitang artista ang nagpapabaliw sa kanya.
Ngunit ang kalunos-lunos na henyo ni Reichardt ay nakasalalay sa kanyang mungkahi na maaaring hindi maputol si Lizzy para dito. Hindi naman masama ang kanyang mga eskultura, hindi ito nasusunog sa isang gilid kapag hindi pantay ang pag-init ng hurno. Ang kanyang ama (Judd Hirsch) ay isang kilalang magpapalayok, ang kanyang ina (Marian Plunkett) ang namamahala sa departamento, at ang kanyang kapatid na may mahinang pag-iisip (John Magga) Law) ang may kislap ng inspirasyon na dapat ipaglaban ni Lizzie. Ang eksibit ng Climax Gallery—bagama't ginamit pa ang salitang "Climax" upang ilarawan ang isang pelikulang napaka-understated at cool sa kapaligiran ng bayan ng kolehiyo sa West Coast—ay nakalahad na parang isang banayad na komedya, ang maliliit na insulto sa kanyang buhay ay nagsasama-sama habang siya ay sumisitsit sa kanyang kapatid na hayaan siyang magrelaks mula sa libreng keso. Para kay Reichardt, ang matagal nang propesor ng Bard, ang ironiya ng kanyang sariling pagtatantya ay mas madamdamin kaysa sa mapang-uyam, na nailalarawan sa pamamagitan ng isang tiyak na pagpapahalaga sa anumang tagpuan na nagpapahintulot sa mga ambisyosong eccentric na maging ang kanilang sarili sa kanilang sariling panahon.
Ang pinakamagandang pagkakasunod-sunod ng kredito ay nabibilang sa psychodrama na ito mula sa pinakaiingat-ingatang sikreto ng Poland na Agnieszka Smoczyńska, na matagumpay na unang nakapasok sa Ingles. Ang bawat pangalan ay binabasa at pagkatapos ay kinokomentohan ng ilang tinig ng mga tinedyer, na bumubulong ng "Oh, gusto ko ang pangalang ito!" Halimbawa, ang nakangiting mukha ni Michael ay kumikislap sa screen. Hindi rin ito isang magandang punto lamang. Ito ay isang pagpapakilala sa uniberso ng Lonely Island na nilikha at tinirhan nina June (Leitia Wright) at Jennifer (Tamara Lawrence) Gibbons, isang pares ng mga itim na babae na literal na nanirahan sa Wales noong dekada '70 at '80. Nanganganlong sa kanilang relasyon at nahulog sa isang estado ng piling pag-iingat sa isang maliit, puro puti na nayon, ang kanilang tahimik na paglayo sa kanilang kapaligiran ay kalaunan ay humantong sa kanila sa kalunus-lunos na kaguluhan ng Broadmoor Asylum. Sa tunay na salaysay na ito, ginalugad nina Smoczyńska at ng may-akda na si Andrea Seigel ang hindi pangkaraniwang sikolohikal na panloob na katangian na ibinabahagi ng mga babae, na iniisip kung ano ang maaaring maramdaman ng gayong matinding karanasan mula sa loob palabas.
Gaya ng dapat sa mga batang babae, ang pahinga sa realismo ay nakasisilaw sa paraang hindi kayang tapatan ng kabagalan ng kanilang pang-araw-araw na buhay. Sa sobrang gusot na stop-motion footage, makikita ang mga pigura na may mga ulo ng ibon na gumagala sa mga sukat ng crepe paper at felt, at paminsan-minsang ipinapahayag ng mga pigurang pangmusika ang pagkabalisa ng magkapatid sa deklaratibong wika, isang Griyegong koro. (Katulad ng mahusay na palabas ni Smoczyńska na The Lure, mula sa Poland.) Iniisip nina June at Jennifer ang kanilang sarili na pumapasok sa isang santuwaryo na puno ng kulay kung saan ang lahat ay maaaring maging perpekto, hanggang sa bumalik ang malakas na pag-atake sa totoong buhay at tayo ay nabigla. Sa romantikong realidad, sinubukan ng mga atleta na magsagawa ng himnastiko kasama ang mga batang babae na may silungan pagkatapos silang i-cheer. Habang lumalala ang kanilang sitwasyon at pinaghihiwalay sila ng mga korte, makikita lamang natin ang mga puwersang pagalit na sinisira ang kanilang mga pribadong ligtas na kanlungan, isang serye ng pormal na mga backflip na lumitaw sa gitna ng komentaryo sa kakulangan ng mga serbisyo sa kalusugang pangkaisipan sa UK.
Nasa likuran na niya ngayon ang Mad Max, at si George Miller ay nagbabalik dala ang hindi inaasahang modernong kuwentong engkanto tungkol sa isang lalaking nagngangalang Alicia Binney (Tilda Swinton, top form) at ang Genie (Idris Elba, Resplendent at Giant) na kalalabas lang niya mula sa bote na nakuha niya sa Istanbul Bazaar noong isang araw. Alam mo na ang drill, narito siya para tuparin ang tatlong kahilingan niya at hayaan siyang gamitin ito ayon sa gusto niya, ngunit dahil alam din niya ang drill, ayaw niyang pumasok sa ilang "maingat" na patibong. Upang kumbinsihin siya sa kanyang kabutihang-loob, gumawa siya ng isang kamangha-manghang kuwento kung paano niya ginugol ang nakalipas na tatlong milenyo, isang CGI extravaganza na sa anumang oras ay nalalagpasan ang karamihan sa mga proyekto sa studio na katulad nito sa buong pagtakbo nito. Mas maraming imahinasyon ang maaaring ipatawag. Mula sa kastilyo ng Reyna ng Sheba hanggang sa korte ni Emperador Suleiman the Magnificent, mahika, intriga, at pasyon ang naglalakbay sa sinaunang Gitnang Silangan.
Ngunit ang kamangha-manghang paglalakbay na ito ay may hindi inaasahang destinasyon na nagtatapos sa banayad na kwento ng pag-ibig ng dalawang taong ito na magkapareho ang pag-iisip. Pinutol nila ang kanilang kalungkutan sa pamamagitan ng pagbabahagi ng kagalakan ng pagkukuwento, at ang nakapugad na istruktura ng salaysay ni Miller ang nagtutulak sa kanila na gumawa ng higit pa. Tulad ng ipinaliwanag ni Alithea sa isang akademikong kumperensya malapit sa simula ng pelikula, nag-iimbento tayo ng mga alamat upang maunawaan ang nakakalitong mundo sa ating paligid, at nakamit ni Miller ang isang malaking gawa ng pagsasama-sama ng pakiramdam ng pagkamangha na ito. Ang pakiramdam ng pag-imbento ay nagdadala ng kaalaman sa isang modernong mundong nababalot ng teknolohiya. Siyempre, ang mga filmmaker ay hindi mga Luddite; ang mga mahilig sa visual effects ay mabibighani sa matalinong paggamit ng mga digital na palamuti at mga ganap na likha, maging ito man ay ang nakamamanghang kuha ng pagsunod sa isang bote papunta sa karagatan mula sa kuko ng isang ibon, o pagbabago sa isang Gigeresque spider. Ang agarang bangungot na panggatong ng mutant assassin ay natutunaw sa isang pool ng mga scarab.
Sasamahan ni Riley Keough si Gina Gammell sa direktor para sa isang magandang simula ng susunod na yugto ng kanilang karera. (Mayroon nang isa pang pinagsamang proyekto ang dalawa na ginagawa.) Binalewala nila ang anumang bahid ng pagiging hambog sa Hollywood, at ang tribong Oglala Lakota ay kumikita mula sa buhay sa paligid ng neorealist na reserbasyon ng Pine Ridge sa South Dakota. Kaya nila. Para sa lokal na batang si Matho (LaDainian Crazy Thunder) at sa nakatatandang si Bill (Jojo Bapteise Whiting), kadalasan ay nangangahulugan ito ng pagnanakaw at pagbebenta ng droga, pagbebenta ng kaunting meth, pagtotroso ng mga oras sa kalapit na mga sakahan at pabrika ng pabo, o mga Poodle na ibinebenta sa pamamagitan ng pagpaparami upang mas matagal na laruin ang laro. Kapag wala kang pera para gumawa ng kahit ano, wala nang natitirang magagawa, isang katotohanang nauunawaan ng karamihan sa mga pelikulang kuntento na sa pakikipag-ugnayan sa mga kabataan, naghahanap lamang ng isang bagay na pupunan ang kanilang libreng oras.
Kung parang masyadong romantiko ang mga tagalabas na sina Keough at Gammell sa kahirapan o lumilipat sa kabilang direksyon ng pagsasamantala, isipin muli; matapos ang mga manunulat na sina Bill Reddy at Franklin (Sue Bob (Gabay ni Sioux Bob) at isang cast ng mga totoong residente ng Pine Ridge, mahusay nilang natutukoy ang mahihirap na tonal stitches nang hindi nakatuon sa mahihirap na tono. Ang mga karakter na ito ay kailangang harapin ang maraming kalokohan mula sa mga matatanda sa paligid – ang paminsan-minsang mapang-abusong ama ni Mato, ang puting amo ni Bill – ngunit tulad ng mga kabataan sa totoong buhay, kapag nagpatuloy na sila sa pagtambay at pagbibiro, darating ang paghihirap na dumudulas palabas kasama ang kanilang mga kaibigan. Ang isang hiwalay na kasukdulan ay muling nagpapatibay sa pinakamasamang intensyon ng pelikula na ipagdiwang at bigyang kapangyarihan ang mga taong naisantabi ng isang lipunang pinangungunahan ng mga puti na minamaliit ang kanilang pagtingin kapag isinasaalang-alang sila. Ang mga utak sa pagdidirekta nina Keough at Gammell ay narito upang manatili, at sana ay ganoon din ang kanilang mga karismatikong kolaborator, ang pinakasikat na karaniwang aktor na nakita natin simula noong The Rider ni Chloe Zhao.
Oras ng pag-post: Hunyo-02-2022
